Maurieske

Sylvesterloop & Running Blind

SylvesterloopToen ik de uitslag van de Drie dorpencross in Sint Oedenrode bekeek, zag ik dat maar weinig Eindhoven Atletiek recreanten de weg naar Sint Oedenrode hadden gevonden. Eigenlijk best jammer, want crossen is een prima training. De wedstrijdatleten waren wel met een grote groep aanwezig en wisten ook nog heel veel podium plaatsen te bemachtigen. Bij de Sylvesterloop in Heeze een heel ander beeld. Een enkele verdwaalde wedstrijdatleet, maar daarentegen werden er een aantal blikken met Eindhoven Atletiek recreanten opengetrokken. Zelf heb ik ook meegedaan in Heeze. Mijn doel was om 9 kilometer binnen 45 minuten af te leggen. Gemoedelijk sfeertje bij camping het Heezerenbosch, waar de start en de finish waren gesitueerd. Rond de klok van 11 uur werden we weggetoeterd voor een rondje over een prachtig verhard parcours door de bossen en over de heide. In het begin kon ik vrij eenvoudig mijn beoogde tempo van net onder de 5 minuten per kilometer lopen. sylvesterNa een kilometer of 6 werd het toch wat zwaarder. De oorzaak daarvan was een ongunstige wind. We moesten over de open heide met de stevige wind recht in het snuitje! Gelukkig was het fietspad prachtig opnieuw geasfalteerd waardoor van een extra handicap geen sprake was. De laatste kilometer ging gelukkig zowel letterleijk als figuurlijk weer voor de wind. Kon nog redelijk eenvoudig een stukje versnellen waardoor mijn “binnen de 45 minuten” doel nog net werd gehaald. Ik ben dan ook uitermate tevreden met de progressie die ik de laatste weken boek. En hoewel de loopmotivatie langzaam begint terug te komen kijk ik toch al uit naar het voorjaar wanneer ik weer op mijn racefiets kan stappen …..

Stichting-Running-Blind-logoVanavond ben ik naar Eindhoven Atletiek geweest waar de stichting Running Blind een clinic verzorgde. De opkomst was geweldig en dat stak Eindhoven Atletiek voorzitter Patrick Stassen dan ook niet onder stoelen of banken. Het was ook erg interessant!  Wat is het ontzettend vreemd om als “blinde” over de baan te gaan. Je moet compleet vertrouwen op je buddy waaraan je door middel van een lintje bent gekoppeld. In het begin was het best eng, maar toen de angst plaats maakte voor vertrouwen ging het eigenlijk best wel lekker. Ook het “buddy” zijn is een vak apart. Je doet dienst als “ogen” voor de blinde/slechtziende loper en je moet continu opletten wat er om je heen gebeurt. Gezien de opkomst en het enthousiasme na afloop, denk ik dat er binnen afzienbare tijd wel eens een regio “Running Blind Eindhoven” zou kunnen bestaan. En ik wil daar best mijn steentje aan gaan bijdragen!